KIDCITY
Ik werkte dit jaar samen met mijn kinderen op school een fotoproject uit. Het is de eerste keer dat ik mijn eigen creativiteit, mijn fotografie toepas met eigen inbreng in mijn job als leerkracht muzische vorming.
Ik weinig met politiek, jawel, … ik kan me er druk in maken. Het feit dat het een zotte boel is, waar macht en geld hoog tij vieren. Een strijd om de zotste, de beste, een ruzie om stukjes België, een papieren strijd.
Een circus waar men maskers opzet.
September was een ongelooflijke maand, de crash, de beurs, de economische crisis.nieuws nieuws nieuws, veel slecht, eigenlijk vooral slecht.
Ik verdwijn eigenlijk veel liever in mijn gedachten, maak liever een eigen wereld. Waar alles kan en niks moet, waar de gekste dingen gewoon werkelijkheid zijn.
Dat vind ik ook fantastisch in het samenwerken met kinderen. De fantasie, de mogelijkheid om de verdrinken in eigen fantasie, in eigen gedachten. de interactie, hun waarderende, begrijpende blikken die boekdelen spreken. Hun eerlijkheid en vanzelfsprekendheid, ongedwongen.
Ik verzon het verhaal:
Je wordt wakker en alle volwassenen zijn verdwenen. We hoorden nog een enorme knal… en weg waren ze….
boem
Alleen een berg kranten blijft over, met veel slecht nieuws. Ik heb verschillende klassen, en in oktober begon ik met de oudsten. Ze zochten in kranten slecht nieuws, wat niet moeilijk was. Dit alles kleefden ze en maakten een decor, dat de basis werd van het project.
